معنای آتش بیار معرکه:

عبارت “آتش بیار معرکه“ کنایه از کسی است که کارش صرفا سخن چینی و بدگویی و تشدید اختلاف باشد.

در گذشته گروه موسیقی یا “عاملان طرب“ عبارت بودند از: کمانچه کش، نی زن، ضرب گیر، دف زن، خواننده، رقاصه و یک نفر دیگر به نام “آتش بیار“ یا “دایره نم کن“ از آنجا که پوست ضرب و دف در بهار و تابستان خشک و منقبض می شد و احتیاج داشت که هر چند ساعت آن را با “پف نم“ مرطول و تازه کنند تا صدایش تغییر نکند، این وظیفه را “دایره نم کن“ که ظرف آبی در جلویش بود و همیشه ضرب و دف را نم می داد و تازه نگاه می داشت، برعهده داشت، اما در فصول پاییز و زمستان که موسم باران و رطوبت است، پوست ضرب و دف بیش از حد معمول نم بری داشت و حالت انبساط پیدا می کرد. در آن هنگام لازم بود پوستها را حرارت بدهند تا رطوبت اضافی تبخیر شود و به صورت اولیه درآید. بدین ترتیب شغل “دایره نم کن“ در این فصول عوض می شد و به آتش بیار معرکه موسوم می گردید؛ زیرا وظیفه اش این بود که به جای ظرف آب که در بهار و تابستان به آن احتیاج بود، منقل آتش در مقابلش بگذارد و ضرب و دف مرطوب را با حرارت آتش خشک کند. با ان توصیف “آتش بیار“ یا “دایره نم کن“ (که اتفاقا هر دو عبارت به صورت “امثلهء سائره“ درآ‚ده است) اگر دست از کار می کشید دستگاه رطوبت می خوابید و عیش حضار منغض می شد. در گذشته دستگاه طرب (غنا) از نظر مذهبی بسیار مذموم بود و گناه اصلی را از آتش بیار می دانستند و مدعی بودند که اگر ضرب و دف را خشک و آماده نکنند دستگاه موسیقی و غنا خود به خود از کار می افتد و موجب انحراف اخلاق نمی شود.