دختر سه‌دست دز چهارشنبه‌سوری

نه در انتزیون‌های لس‌انجلسی و نه در انتزیون ایران توپی در نشد و سرنایی با صدای گوش‌خراش آشنا و گرامیش نواخته نشد. گویی آرام آرام کودکی ما در فراموشی بزرگ نیز حل میشود و ار آنها نیز یادی نیز باقی نماند. نوروز را خجسته میدارم با آیین هایی که در فرنگ کنجکاوی و شگفتی فرنگیان را برانگیزد. به انتظار بنفشه و شکوفه، ایرانیان پهنه شاپینگ‌سنتروم‌ها را درنوردند. برای کودکانمان داستان عمو نوروز و میرنوروزی گوییم تا بکاریم دانه‌ای از شیدایی میهنی که داغ بر گرده‌مان نهاد. سمنو و سبزه را از سوداگران همسایه به بهای خون خریداریم تا سنتی را که از خاک خویش دور است پاس داریم چه آیین ماست و بی‌ایین نتوان زیست . در سرمای زیر صفر چهارشنبه آخر سال دود و‌آتش از نیم‌سوخته‌های کاج تر در چشم میکنیم تا گریانی چشم و ناجوانمردی روزگار را ثمره دود گوییم. کودکان را بر شانه می‌نهیم و تلاش شادی میکنیم در غم خویش.

هزاران فرسنگ دورتر رهبران و رییسان امت و جمهور بنای کهن نوروز را با ملات شیعه و امامان ناپیدا رونما میزنند تا کودکان ایندوره هنگام که به میانسالی ایندوره ما رسیدند ندانند که روزگار با ابشان چه کرد. که چگونه کم غمی را از ما ربود.

شنیدم که در ایران هوا بهاری است. نوروز را پای دارید هم میهنان. کودکی نیاکانتان را پاس دارید، این ته مانده از فرهنگ کهن را از کف ندهید. نوروزتان پیروز، بهارتان خجسته.